Burn-out of overspannen | 7 fasen

66
Overspannen-stress-of-burnout

Overspannen, burn-out of gewoon stress? Iedereen beleeft zo nu en dan momenten van stress. Dit is normaal gesproken geen probleem en hoort bij het leven. Wanneer je teveel stress hebt kun je echter overspannen raken en hard op weg zijn naar een burn-out. Het proces naar een burn-out verloopt heel geleidelijk en begint vaak bij een simpele vermoeidheid. Helaas kunnen slachtoffers het slopende effect vaak pas inzien na het afleggen van de hele route. Ondanks dat iedereen een burn-out anders ervaart lijkt er toch een behoorlijke lijn in te zitten waarin iedereen zich kan vinden. De volgende fasen lijken bij iedereen die stress ervaart in meer of mindere mate voor te komen. Deze fasen zijn bij iedereen verschillend en kunnen allemaal van een paar weken tot een paar maanden en soms wel een jaar duren. Door je bewust te maken van deze fasen hoop ik je wat steun te bieden. Een burn-out is een proces met heel veel impact en wanneer je weet dat bepaalde zaken ‘normaal’ zijn en erbij horen verlicht dit misschien de mentale stress die een burn-out geeft.

1. Stress

In deze fase is er nog niets aan de hand. Situaties van stress wisselen zich af met fasen van ontspanning. De stress zorgt ervoor dat de bloeddruk omhoog gaat en de hartslag stijgt. Je functioneert optimaal en haalt het maximale uit jezelf! Het lichaam herstelt zich volledig in de fasen van ontspanning. Wanneer de stress iets te lang duurt geeft het lichaam subtiele symptomen. Deze symptomen beperken zich tot lichte hoofdpijn, stemmingswisselingen, een opgejaagd gevoel en zo nu en dan wellicht een slechte nacht. Voor de meesten van ons is het onvermijdelijk dat je vaak in deze fase terechtkomt. Wanneer het herstel echter regelmatig en volledig plaatsvindt zal je hier niet overspannen van raken.

2. Chronische stress

De stress neemt de overhand en ontspanning blijft uit. De momenten van ontspanning zijn zeker aanwezig, maar deze zijn te kort om weer volledig te herstellen. Na een vakantie voel je je weer topfit, maar na enkele dagen val je weer terug in hetzelfde patroon. Doordat het lichaam zeer sterk is en de klachten nog gering zul je meestal gewoon door kunnen lopen. Vermoedelijk ben je je niet bewust van het probleem en functioneer je voor je gevoel heel erg goed. Deze fase kan enkele maanden tot enkele jaren aanhouden zonder overspannen te raken. Afhankelijk van je lichamelijke en geestelijke reserves.

3. Overspannen

Je bent overspannen. De energie in je lichaam begint op te raken. De hoge cortisol-waarden beginnen zijn tol te eisen. Je dagelijkse belastbaarheid neemt af en je krijgt moeite om al je activiteiten naar tevredenheid uit te voeren. De lichamelijke klachten nemen toe. Allerlei symptomen kunnen nu de kop opsteken:

Psychische symptomen

Lichamelijke symptomen

Dit is een belangrijk moment in het proces. Dit is namelijk het moment dat je concreet gaat merken dat je jezelf door de stress aan het slopen bent. Je moet nu aan de slag met jezelf om heel veel ellende te voorkomen en ervoor zorgen dat fase 4 t/m 6 niet nodig zijn. Dit kan inhouden dat je misschien tijdelijk minder moet gaan werken of op een andere manier de stress vermindert. In deze fase moet je structurele veranderingen in je gedrag aanbrengen om de dagelijkse stress te verminderen. Het is belangrijk om te weten dat je dit niet alleen kunt. Zoek hulp bij de ARBO, een psycholoog, lees relevante boeken of bekijk websites. Het vergt namelijk een complete omschakeling in het denken. Als je dit alleen zou kunnen dan was je niet in deze situatie beland. Bedenk goed dat de overbelasting nu al maanden of jaren duurt. Het verschil met een burn-out is dat het herstel in deze fase, met de nodige rust, zeer snel plaatsvindt.

Veel mensen grijpen echter niet in in deze situatie en verwachten dat het vanzelf overgaat. Ook zal er vaak gezocht worden naar concrete fysieke oorzaken voor de klachten. Stress komt als mogelijke oorzaak niet altijd naar voren. Veel mensen komen ook in een vicieuze cirkel terecht vanwege de klachten. Zoeken op het internet en bezoeken aan ziekenhuizen maken je onzeker, angstig en zorgen voor nog meer stress. Wanneer je overspannen bent kun je echter door adequaat in te grijpen ervoor zorgen dat je weer snel herstelt. Zie het als een laatste waarschuwing van je lichaam voorafgaand aan een echte burn-out.

4. Burn-out

De burn-out fase is voorbehouden aan de echte doorzetters. Je bent overspannen geweest, maar je hebt nog niet genoeg geleerd. Je hebt alle lichamelijke en psychische symptomen maanden of zelf jaren genegeerd. Het lichaam is geestelijk en lichamelijk uitgeput. Er is nu geen keuze meer. Je geest en lichaam functioneren niet meer. De klachten zijn niet meer te negeren en gaan je leven steeds meer beheersen. De eerder genoemde symptomen zijn nadrukkelijk aanwezig. Vaak zorgen één of meerdere van de volgende hoofdsymptomen ervoor dat goed functioneren niet meer mogelijk is.

Ondanks de lange aanloop naar een burn-out komt deze toch vaak onverwacht en van de ene op andere dag kun je niets meer. Soms is het zelfs zo extreem dat mensen ineens zo verward zijn dat ze niet meer zelf thuis kunnen komen of zelfs letterlijk instorten. Het lichaam heeft al maanden en soms zelfs jaren subtiele signalen gegeven. Deze zijn structureel door jou genegeerd en daarom geeft het lichaam nu signalen die niet meer te negeren zijn. Hoe belangrijk je taken in het dagelijkse leven ook zijn. Nu zul je aan de slag moeten met je burn-out én met jezelf. Er is geen andere weg meer. Het zal een zware en lange strijd worden, maar in de meeste gevallen zul je herstellen en er als een sterker en wijzer mens uitkomen. Schroom niet om medicatie te gebruiken om deze situatie te verlichten. Je bent echt niet de eerste die met dit soort klachten bij de dokter komt en de meest ernstige symptomen zijn prima op te vangen of te verlichten.

5. Burn-out re-integratie

Na de schrik van de burn-out en de gedwongen rust krijg je meestal een gevoel van opluchting. Je hebt gedwongen de rijdende trein verlaten en nu heb je tijd om alles opnieuw op te bouwen. Enthousiast ga je weer aan het werk en je bent blij dat het ergste voorbij is. Deze fase kan de laatste fase zijn wanneer je voldoende geleerd hebt en je leven inderdaad drastisch hebt veranderd. In veel gevallen is dit echter nog niet het geval en gaat men na de gedwongen rust en het eerste herstel weer verder in het oude patroon.

6. Burn-out op herhaling

Het lichaam grijpt weer in. Blijkbaar heb je nog steeds niets geleerd van je eerste burn-out. Het beetje energie dat je hebt opgebouwd in de rustperiode is er binnen enkele weken of enkele maanden weer volledig doorheen gejaagd. Je valt weer helemaal terug in je oude patroon en wederom kun je helemaal niets meer. De teleurstelling, wanhoop en stress neemt in de double burn-out fase vaak toe. ‘komt het ooit nog goed’ is een gedachte die regelmatig door je hoofd spookt. Als je in deze situatie belandt moet je bedenken dat je dit blijkbaar nodig hebt om de juiste aanpassingen echt te maken. Door mentaal heel diep te zinken ben je in staat om goed na te denken over het leven en hoe je de juiste prioriteiten moet stellen. Welke zaken zijn belangrijk en welke niet. Medicatie kan nodig zijn om uit deze fase te komen.

7. Burn-out herstel

Na de double burn-out dip zal er een moment komen dat je weer voorzichtig uit het dal begint te klimmen. Langzaam maar zeker krijg je weer wat controle over jezelf. Deze fase zal in veel gevallen leiden naar het echte uiteindelijke herstel. Door de double burn-out dip ben je je zeer bewust van het risico op een terugval en kun je beter prioriteren in je leven. Mogelijk is dit zelfs het moment om te kiezen voor een andere baan of een andere levenswijze. Veel mensen maken op dit moment keuzes waardoor hun leven blijvend zal veranderen. Stress blijft altijd een onderdeel van het leven, maar zal na deze fase onder controle zijn en waarschijnlijk zal je niet meer overspannen of burn-out raken.

Dit artikel is geschreven vanuit mijn eigen ervaring en de kennis die ik heb opgedaan uit de literatuur. Ik ben benieuwd of mensen zich hierin kunnen herkennen en ik hoop dat mensen hierdoor meer grip krijgen op hun persoonlijke situatie.

Aan de slag!

Wil je aan de slag en je leven niet meer laten leiden door stress en vermoeidheid? Neem vandaag de eerste stap naar een ontspannen leven. Het boek 'Hollend voor je stress uit' heeft al veel mensen de juiste inzichten gegeven. De eCursus van Frank de Moei is daarnaast een regelrechte aanrader. De cursus is razend populair en heeft al veel mensen geholpen naar een ontspannen leven.

Online cursus: Nooit meer zorgen of stress
Boek: Hollend voor je stress uit

66 REACTIES

  1. Het gevoelig zijn voor prikkels is erg herkenbaar. Tv kijken was bij mij lange tijd niet mogelijk. Gelukkig is deze periode voorbij!

  2. Het gevoelig zijn voor prikkels is één van de meest vervelende symptomen. Als het heel heftig is zorgt het er namelijk voor dat je bijna niets meer kan behalve je terugtrekken in een donker kamer. Moeilijk om dan nog positief te blijven!

  3. Waar ben je mee bezig. In een Nederlands webnetmagazine verscheen gisteren een artikel van iemand die burn-out aanpakt in vier sessies. Met succes ( sic). Graag reactie want dat kan ik echt niet laten gaan.

    • Hoi Lucswinnen,

      Dit lijkt mij een perfecte strategie om ‘hulp’ te verkopen aan mensen die een quick fix zoeken. Het soort mensen die snel leven en daar een burn-out aan over houden.

      Er zijn vast mensen waar dit bij helpt, maar als je echt diep bent gegaan lijkt het mij sterk dat dit echt een structurele verbetering brengt voor je.

  4. Heel herkenbaar.de symtonen van een burnout.heb ze nooit. Seriuees genomen.kan maatschappelijk werk helpen?mensen gaan continue over mijn grenzen heen.ondanks dat ik duidelijk mijn grenzen aangeef.zelfs mijn kinderen durven te beweren dat ik. Me aanstel!en een hypochonder ben.dit doet mij erg veel verdriet.hoe kan ik hiermee omgaan??

  5. Beste Maddy, het is ieder geval belangrijk om professionele hulp te zoeken en de klachten serieus te nemen. Ik raad je aan om naar een huisarts te gaan. Hij kan je doorverwijzen naar eventueel een psycholoog of een andere vorm van therapie aanraden om je hierbij te helpen. Een veelgehoorde therapie is cognitieve gedragstherapie waarbij je leert hoe je hiermee om moet gaan.

    Als je echt een hypochonder bent en daarmee de klachten zelf ‘veroorzaakt’ is het niet minder erg en kan professionele hulp je ook verder helpen en je te leren hiermee om te gaan. Sterke!

  6. Ik herken in grote lijnen bovenstaand proces. Maar elk mens en elke situatie is anders, ook bij een burnout. Ik wil voor de diversiteit graag mijn persoonlijke ervaring toevoegen, omdat ik merk dat de weg die ik heb gekozen wat anders is dan wat ik vaak hoor en lees. Hopelijk steunt dat mensen voor wie dat ook geldt, of die voelen dat ze ook bepaalde keuzes willen maken.

    Mijn ervaring is dat ik vooral moest (leren) doen wat goed voor mij is (ook in mijn keuze voor hulp) en niet te veel moest afgaan op huisartsen, bedrijfsartsen en arbodeskundigen. Vooral die laatste twee hadden andere belangen (mij zo snel mogelijk weer aan het werk krijgen) dan mijn gezondheid en levenskwaliteit. Ook is mijn ervaring dat ik voorzichtig moest zijn met medicijnen. En vooral is mijn ervaring dat een burnout een onnoemelijk pijnlijke, angstige, loodzware, maar prachtige kans was om duizend keer gelukkiger en vitaler te worden dan ik ooit dacht te kunnen zijn.

    Ik heb jarenlang antidepressiva gebruikt nadat ik in mijn puberteit al flink depressief was. Daarmee heb ik naar maatschappelijke normen gefunctioneerd (gestudeerd, gewerkt), maar ondertussen mezelf helemaal uitgeleefd, fysiek en emotioneel. Doordat de ergste symptomen weg waren, was ook de noodzaak weg om aan onderliggende blokkades, dus de oorzaken, te werken. Ondertussen bleven veel problemen bestaan en ging ik in veel opzichten voortdurend mijn eigen grenzen over, met als gevolg veel van de klachten die hierboven beschreven worden. De problemen uitten zich daarnaast sterk op sociaal en relationeel vlak. In (reguliere) therapie kwam ik daar echter geen stap verder mee. Door de medicijnen is een deel van het contact met je gevoel weg, waardoor het erg lastig is om onderliggend oud zeer te kunnen voelen en verwerken, dat het juist nodig heeft om verwerkt te worden. Ik ploeterde voort.

    Nadat ik na acht jaar toch gestopt ben met de medicijnen, werden de pieken en dalen langzaamaan weer nog groter. Na meerdere perioden van overspannenheid ben ik uiteindelijk zwaar burnout geraakt. Wat mij uiteindelijk echt geholpen heeft is langdurige Jungiaans analytische therapie ondersteund door homeopathie (beide door dezelfde therapeute). Daarnaast volgde ik mindfulness en yoga als fysieke ondersteuning. Bovendien heb ik na een jaar steeds weer opgejaagd te worden, ontslag genomen om dit proces in mijn eigen tempo te kunnen vervolgen.

    Ik kon twee jaar lang vrijwel niets. Bezoekjes, telefoneren, emailen, tv kijken, lezen, alles prikkelde te veel. Ik kon alleen maar wandelen in de rustige, prikkelarme natuur en leefde als een kluizenaar. Samenwonen met mijn lief ging nog net, maar alleen doordat hij me heel veel ruimte heeft gegeven. Ik heb meerdere keren op het punt gestaan om medicijnen te accepteren, omdat ik dacht mijn angst en paniek en depressieve gevoelens niet te volhouden. Maar ik ben heel blij dat ik het zonder heb gered. Al die gevoelens die loskwamen waren er om me iets te vertellen, iets te leren. Een hele harde leerschool, maar het was het waard.

    Het is een enorm leerproces geweest, dat ik in nog geen tien boeken zal kunnen beschrijven. Burnout gaat niet alleen over verkeerd werk. Ik wil dat even benadrukken, omdat in 99% van de artikelen daarop gefocust wordt. Het gaat in essentie over autonoom keuzes kunnen/durven maken en over wel of niet grenzen kunnen/durven stellen. In werk, maar juist ook privé. Grenzen aan situaties, andere mensen, en ook gezonde grenzen aan jezelf.

    Het simpelste maar ook duidelijkste voorbeeld is misschien wel, dat ik voorheen niet eens ‘nee’ durfde te zeggen als mijn lief even wilde knuffelen. Dan heb ik het niet eens over seks, maar gewoon over even kroelen, genegenheid geven. Ik durfde gewoon niet te zeggen ‘nu even niet’, bang om hem af te wijzen. Maar ondertussen wees ik wel mezelf af, mijn eigen realiteit van even geen ruimte hebben om genegenheid te geven. Terwijl, als er iets is dat alleen echt aankomt als het oprecht gegeven wordt, dan is het wel genegenheid. Het is zo zinloos om ‘nep’ te geven. En het kost zoveel energie. Het doet jezelf en ook de ander zoveel geweld aan.

    Dit is een klein dingetje. Maar ik deed heel veel kleine dingetjes in het leven op die manier, in mijn omgang met collega’s, vrienden, familie. Vanuit mijn idee (voortkomend uit mijn opvoeding) over hoe het moet. Dus ik leefde niet meer uit mezelf, maar heel geforceerd en uit angst. Ik had dat al die jaren zelf niet eens door. Maar het maakt het verschil tussen ongelukkig of gelukkig zijn, tussen burnout raken, of vitaal leven.

    Ik ben ook in werk uiteindelijk steeds meer datgene gaan doen waar mijn hart ligt (nu nog studiefase). Maar mijn terugvallen, en dat zijn er vele geweest, kwamen juist door hoe ik omging met dat werk en met mezelf in relatie tot dat werk. Perfectionisme, faalangst, idealisme, onvermogen te begrenzen, enz., het werd in eerste instantie alleen maar erger, juist nu ik deed wat zo belangrijk voor me was. En daarnaast nog je verhouden tot anderen. Overmatige schuldgevoelens, schaamte, plichtbesef, allemaal voortkomend uit de angst ‘het niet waard’ te zijn, uit de angst om afgewezen te worden. En dan ook nog de ruimte die je jezelf geeft om emoties te voelen en te uiten. Er zit altijd heel veel achter de mechanismes die leiden tot een burnout. Mechanismes die zeker zo bepalend zijn voor je kwaliteit van leven en levensvreugde, als het werk wat je doet.

    In de kern ging het uiteindelijk om, na altijd alleen maar uit een hoofd te hebben bestaan, mijn lichaam weer te gaan voelen. En zo weer verbonden te raken met mezelf. Te leren luisteren naar mijn hart en intuïtie. En weer vertrouwen te krijgen in mezelf en in het leven. Och, wat een angst en stress heb ik de eerste dertig jaar van mijn leven gehad, zonder het te beseffen. Ik schiet nog steeds heel snel in stress. Maar ik ben me nu bewust van wat er gebeurt in mijn lichaam en kan ingrijpen. Het gaat over leren zorgen voor jezelf.

    Ik kan niet beoordelen hoe het voor het ander is. Het enige wat ik wil aanraden is: neem het heel serieus, luister naar de signalen van je lichaam, werk aan jezelf, neem zoveel mogelijk de tijd, ook als instanties je die niet geven, geef veel aandacht aan de problematiek, kijk samen met iemand naar de emotionele blokkades achter je gedrag, ruim die oude rommel op en laat je niet te makkelijk afschepen met pillen. Zoek een therapeut die bij jou past. Alternatief, regulier, er zijn zoveel opties. Vertrouw op jezelf en op je eigen oordeel. Juist nu.

    • Ik ben erg geraakt door je verhaal. Op mijn 36ste kreeg ik mijn eerste burnout. Nu zie ik in dat het t gevolg was van opvoeding en willen voldoen aan wensen van ouders en omgeving.
      Nu ben ik een aantal jaar verder. Heb mijn relatie na 21 jaar verbroken, die was op dezelfde patronen gestoeld als mijn opvoeding. Ik ben in therapie geweest. En. …heb nu de tweede burnout. Angst en paniekaanvallen, had ik nog nooit eerder gehad, continue spierpijn, vermoeidheid. Ik ben op.
      Ik heb mindfulness gevolgd en nu het vervolg compassie training.
      Toch merk ik nog steeds te laat op dat ik over mijn grenzen heen ga. In mijn hoofd kruip en mijn lijfsignalen negeer.
      Jouw verhaal geeft me moed om door te gaan en te blijven zoeken naar de sleutel tot mijn lichaam. Dank je wel hiervoor.

    • Hoi Marieke
      Wat een mooi verhaal het raakte me heel erg ik zit nu bijna 2 maanden thuis ook door alles wat jij beschrijft morgen begin ik met een assertiviteit training ben benieuwd. Bedankt voor jouw verhaal geeft mij heel veel moed.

    • Jeetje, wat een herkenning. Je raakt me diep. Zoals jij het verwoord, klopt mijn ervaring.
      Ik voel mij veel te verantwoordelijk voor werk en ook hoe andere zich voelen. Ik heb vele deuren dicht gedaan en er zijn nieuwe open gegaan. Ik ben veel realischtiser geworden. Maar zie ook wat ik mijzelf aan heb gedaan en af en toe trap ik nog in mijn te grote heldengedrag verantwoordelijkheids gevoel. Waar andere het wel goed vinden, moest ik steeds een stapje verder.

  7. Marieke, bedankt voor je heldere reactie! Wat betreft medicatie wil ik benadrukken dat het inderdaad een hulpmiddel is om de diepste dalen door te komen. Het is uiteraard geen structurele oplossing. Je moet inderdaad met jezelf aan de slag. Er moet namelijk echt iets veranderen, want wat je deed is zeker niet de juiste weg wanneer je daardoor in een burnout bent beland.

  8. http://stressplein.eu/van-stress-naar-burnout/
    Ik lees hier doorheen en daarna de reacties van de mensen eronder!
    Zoveel herkenning en toch beleefd ieder een ander proces.

    Ik herken erg veel van wat er staat beschreven over dit onderwerp en als ik dan andere reacties lees denk ik gelijk schrijf jij ook al over mij….? Herkenbaar voor mij is ook deze link. Maar elk mens en elke situatie is anders, ook bij een burn-out. Ik wil mijn persoonlijke ervaring toevoegen, omdat ik merk dat de weg die ik heb gekozen wat anders is ik moest ook opzoek naar mijn eigen IK, ondanks de vele overeenkomsten heb ik daar toch meer dan 20 jaar last van ondervonden en als ik heel goed terug denk is het al in mijn pubertijd gestart, ik ben van 1967. Hopelijk geldt dit ook voor jou dat jij als lezer jezelf herkend en maak jij ook een goede behandelkeuze, want naar omstandigheden gaat het mij nu beter dan ooit, maar God, wat ben ik bang en angstig voor de terugval. Door mijn concentratieproblemen en CVS met fibromyalgie waarbij ik na een lang verhaal typen mijn eigen draad en kracht verlies heb ik Marieke reactie haar schrijven als basis genomen en deze aangepast naar mijn leven. Misschien lees jij veel hetzelfde…in onze verhalen, dat is dan ook de herkenning van wat ik precies zo mee gemaakt heb als ik ze lees???

    Mijn ervaring is dat ik vooral moest (leren) doen wat goed voor mij is (ook in mijn keuze voor hulp) en niet te veel moest afgaan op huisartsen, bedrijfsartsen en arbodeskundigen, maar vooral luisteren naar dat wat ik wil en wat ik voel, dat was belangrijk. Vooral die laatste twee, de bedrijfsarts en arbeidsdeskundige hadden andere belangen, ondanks de laatste mij letterlijk heeft gezegd; “Jij zal misschien nooit meer werken,” (mij zo snel mogelijk weer aan het werk krijgen) dan mijn gezondheid en levenskwaliteit. Ook is mijn ervaring dat ik voorzichtig moest zijn met medicijnen. En vooral is mijn ervaring dat een burn-out een onnoemelijk vermoeiende, pijnlijke, angstige, loodzware, maar prachtige kans was om duizend keer gelukkiger en vitaler te worden dan ik ooit dacht te kunnen zijn met mijn onzichtbaar ziek zijn.

    Ik heb door mijn stress een roofbouw op mijn leven gepleegd, en zeer stressvol leven, waardoor mijn energiebatterij onherstelbaar is aangetast. Ik heel vaak overspannen gereageerd heb op gebeurtenissen uit mijn leven en helemaal uitgeput en extreem vermoeid ging ik aan de hand van mijn man in 2011 naar de huisarts. 4 maanden zat ik in de ziektewet, ZO MOE KAN EEN MENS TOCH NIET ZIJN…? Alle dagen denken aan mijn “dood”, mijn dood wens kwam wel heel dichtbij. En mijn man en mijn 2 kinderen konden mij niet meer de kracht geven om voor te gaan. God, zij waren bang in die tijden dat ze mij ergens zouden vinden of dat zij het bericht zouden krijgen dat men mij gevonden had. Manlief heeft mij vaak uit een mega dip willen trekken en regelmatig kreeg hij het voor elkaar dat ik weer rustig werd na een verschrikkelijke overspannen reactie. Maar niet meer dan dat, het gevoel bleef PURE ANGST. Nu ik niet alleen bij deze huisarts aanklopte, ging hij ineens wel serieus in op dat wat werd besproken. Onderzoeken volgde, diagnoses werden gesteld en een revalidatie traject om mijzelf opnieuw te leren kennen, te leren leven met mijn lichamelijke vermoeidheid- en pijnklachten, omdat ik vanaf mijn puberteit al flink depressief en heel eenzaam was en toen al met regelmaat door mijn angsten overspannen reageerde. De thuisbasis was voor mij niet stabiel, er zijn mij geen spiegels voor gehouden en ik ben emotioneel verwaarloosd en seksueel misbruikt door ‘zogenaamde’ vriendjes. Daarmee heb ik naar maatschappelijke normen gefunctioneerd (gestudeerd, hard gewerkt), maar ondertussen mezelf helemaal uitgeleefd, fysiek en emotioneel. IK WILDE DOOD PUNT

    Doordat de ergste symptomen vaak ook door afleiding weg waren, was ook de noodzaak weg om aan onderliggende blokkades, dus de oorzaken, te werken. Ik kon dit ook niet alleen. Ik wist niet hoe dit te doen. Ondertussen bleven veel problemen bestaan en ging ik in veel opzichten voortdurend mijn eigen grenzen over, sterker ik ging ook over grenzen van anderen heen en kon ik nooit geen ‘NEE’ zeggen en wilde ik niemand teleurstellen wat toch gebeurde en iedereen als vriend beschouwen met als gevolg dat ik ook nog verlatingsangst kweekte en veel van de klachten die hierboven beschreven worden aanbod kwamen. Ik wilde mijzelf straffen, pijnigen. De problemen uitten zich daarnaast sterk op sociaal en relationeel vlak. Mijn partner heeft het niet gemakkelijk met mij gehad. Maar mij ook ten aller tijden gesteund en gehoord en waar nodig mij nog altijd helpt.

    In (reguliere) therapie kwam ik daar echter geen stap verder mee, ik lachte alles weg d.m.v. mijn masker op te zetten. Maar durfde de confrontaties niet aan met de mensen die het mij aangedaan hadden om mijn probleem aan te pakken. Niemand dan mijn eigen man, mijn kinderen zelfs mijn naaste familie kennen mijn chronisch depressies niet, die vooral in de wintermaanden aanbod kwamen en later steeds meer maanden in beslag gingen nemen. Vakanties, uitjes en feestjes het waren voor mij genieten met mijn masker op en in gedachten wenste ik dat ik rust kon ervaren. Door alles wat ik mee heb gemaakt heb ik sinds maart 2014 een extra medicijn, Sertraline om mijn angst- en paniekaanvallen te onderdrukken, waardoor ik in overspannen toestand toch normaal kan reageren en het probleem probeer op te lossen voor zover dat mogelijk is. Ik heb mij nog nooit ZÓ sterk gevoeld. De angst van mijn huisarts destijds was dat het een deel van het contact met mijn gevoel wegneemt en omdat ik verslavingsgevoelig ben, er niet meer zonder zou kunnen, waardoor het erg lastig is om onderliggend oud zeer te kunnen voelen en verwerken, dus dat wat juist nodig was om verwerkt te worden. Ik ploeterde voort. Ik was een erg bezige bij en deed naast mijn parttime werk, vrijwilligers werk, mijn huishouden en af en toe poetsadressen, want hoe drukker ik was, hoe beter ik was om niet aan mijn problemen doen te denken. Ik at stress….Ik zocht heel veel afleiding en feesten erop los om thuis helemaal in zak en as te zitten. Wat een pijn en vermoeidheid! Wat een hel. Geen zin om te leven!

    Nadat ik na twee jaar toch gestopt ben met mijn contact met deze huisarts omdat ik mij niet gehoord voelde, heb ik een begripvolle huisarts ervoor terug gekregen in 2013. Iemand waar ik wel mijn verhaal, mijn pieken en dalen langzaamaan weer nog groter zag worden, wel kon delen. Hij zei mij, “dat mijn verhaal als overspannen klinkt en zelfs neigt naar depressie.” Ik vertelde hem, ” Als u dit NU denkt, dan denk IK echt, dat ik dan in 2011 een ‘burn-out’ heb gehad. “Dat kan zeer zeker zijn,” was zijn antwoord! Wat mij uiteindelijk echt geholpen heeft is een langdurige revalidatie traject van september 2011 t/m januari 2013 met daarin een revalidatiearts een fysio-en ergotherapeut en als laatste een 22 weken, 2 dagen per week een OLK-therapie in het twee steden ziekenhuis te Tilburg. OLK= Onverklaarbare Lichamelijke Klachten, zoals voor mij het leren leven met Fibromyalgie, borderline trekken en CVS. Bovendien begon ik na een jaar steeds weer op gejaagder te worden, ging ik nog minder werken, kon ik mijzelf niet meer concentreren op mijn werk en al kwam er maar iets extra bij dan raakte ik volkom in paniek en angst, om dit proces in mijn eigen tempo te kunnen vervolgen nam ik rust en koos ik voor mijzelf. Ik ging weer in de ziektewet en deze keer een half jaar. Van drukke bij naar het leven van een vrouw van 80 jaar. Ik krabbel weer op en leef d.m.v. een puntenlijst. Krijg verdere onderzoeken om dingen uit te sluiten. Daarnaast volg ik yoga las ik veel over mindfulness en als fysieke ondersteuning kom ik nu nog bij Praktijk 013 eens in de maand.

    Ik kon twee jaar lang vrijwel niets. Bezoekjes, telefoneren, e-mailen, tv kijken, lezen, alles prikkelde te veel. Ik kon alleen maar wandelen in de rustige, prikkelarme natuur en leefde het liefst als een kluizenaar tot zelfs wandelen mij niet meer lukte na 4 km dan schakelde mijn lichaam het optillen van mijn benen uit. Onverklaarbaar. Samenleven met mijn lief ging nog net, maar alleen doordat hij me heel veel ruimte heeft gegeven. Ik heb meerdere keren op het punt gestaan om medicijnen te accepteren, omdat ik dacht mijn angst en paniek en depressieve gevoelens niet vol te houden. Maar ik ben heel blij dat ik het heel lang zonder heb gered. Al die gevoelens die loskwamen waren er om me iets te vertellen, iets te leren. Een hele harde leerschool, maar het was het waard. Koste mij vele tranen en erg veel energie, die ik natuurlijk lang niet zoveel meer heb.

    Het is een enorm leerproces geweest, dat ik met heel veel lotgenoten heb mogen en kunnen delen via sociaal media en mijn eigen blogs. Burn-out gaat niet alleen over verkeerd werk. Ik wil dat even benadrukken, omdat in 99% van de artikelen daarop gefocust wordt. Het gaat bij mij vooral over wel of niet grenzen kunnen/durven stellen. In werk, maar juist ook privé. Grenzen aan situaties, andere mensen, en ook gezonde grenzen aan jezelf.

    Het simpelste maar ook duidelijkste voorbeeld is misschien wel, dat ik vanaf mijn verkeringstijd 1985 niet eens ‘nee’ durfde te zeggen als mijn lief even wilde knuffelen. Dan heb ik het niet eens over seks, maar gewoon over even kroelen, genegenheid geven. Ik durfde gewoon niet te zeggen ‘nu even niet’, bang om hem af te wijzen of dat hij mij uiteindelijk toch zal verlaten. Maar ondertussen wees ik wel mezelf af, mijn eigen realiteit van even geen ruimte hebben om genegenheid te geven. Terwijl, als er iets is dat alleen echt aankomt als het oprecht gegeven wordt, dan is het wel genegenheid. Het is zo zinloos om ‘nep’ te geven. En het kost zoveel energie. Het doet jezelf en ook de ander zoveel geweld aan. Zelfs mijn man heeft A4 vellen vol over ons leven beschreven en is gestopt in mij OLK-therapie.

    Dit is een klein dingetje. Maar ik deed heel veel kleine dingetjes in het leven op die manier, in mijn omgang met collega’s, vrienden, familie. Vanuit mijn idee (voortkomend uit mijn opvoeding) over hoe het eigenlijk niet moet. Dus ik leefde niet meer uit mezelf, maar heel geforceerd en uit angst. Ik had dat al die jaren zelf niet eens door. Maar het maakt het verschil tussen ongelukkig of gelukkig zijn, tussen overspannen en depressief raken. Een ding weet ik wel IK WIL NOOIT MEER EEN BURN-OUT, nooit meer in dat zwarte gat verdrinken. Ik ga voor mijn geluk.

    Ik ben ook in werk uiteindelijk steeds meer datgene gaan doen waar mijn hart ligt, langzaamaan bouw ik mijn werkuren weer op d.m.v. een reïntergratie traject. Maar mijn terugvallen, en dat zijn er vele geweest, kwamen juist door hoe ik omging met dat werk en met mezelf in relatie tot dat werk. Perfectionisme, faalangst, idealisme, onvermogen te begrenzen, enz., het werd in eerste instantie alleen maar erger, juist nu ik deed wat zo belangrijk voor me was. Na een vergadering of een gesprek wist ik aan mijn bureau niet meer wat er besproken was. Weg was de informatie. En daarnaast nog je verhouden tot anderen. Van fulltime baan naar een baan van 15.5 uur per week. Overmatige schuldgevoelens, schaamte, plichtbesef, allemaal voortkomend uit de angst ‘het niet waard’ te zijn, uit de angst om afgewezen of verlaten te worden. En dan ook nog de ruimte die ik mijzelf geef om emoties te voelen en te kunnen uiten. Er zit altijd heel veel achter iemands emotie die leiden tot een burn-out. Mijn emotie is zeker zo bepalend voor mijn kwaliteit van leven en levensvreugde, als het werk wat ik doet, want thuiszitten is geen optie voor mij.

    In de kern ging het uiteindelijk om, mijn lichaam weer te gaan voelen. En zo weer verbonden te raken met mezelf. Te leren luisteren naar mijn hart en intuïtie. En weer vertrouwen te krijgen in mezelf en in het leven. Och, wat een angst en stress heb ik de eerste 40 jaar van mijn leven gehad, zonder het te beseffen. Ik schiet nog steeds heel snel in stress. Maar ik ben me nu bewust van wat er gebeurt in mijn lichaam en kan ingrijpen. Het gaat over leren zorgen voor jezelf.

    Ik kan niet beoordelen hoe het voor het ander is. Het enige wat ik wil aanraden is: neem het heel serieus, luister naar de signalen van je lichaam, werk aan jezelf, neem zoveel mogelijk de tijd, ook als instanties je die niet geven, geef veel aandacht aan de problematiek, kijk samen met iemand naar de emotionele blokkades achter je gedrag, ruim die oude rommel op en laat je niet te makkelijk afschepen met pillen. Zoek een therapeut die bij jou past. Alternatief, regulier, er zijn zoveel opties. Vertrouw op jezelf en op je eigen oordeel. Juist nu en ben gelukkig. IEDER MENS IS UNIEK, OOK JIJ.

  9. Wat een verademing om dit te lezen.Ik zit (aan het einde?)van/ in een burnout maar heb er altijd bewust voor gekozen om door te blijven werken mede door een werkgever die zich hulpvaardig en beschermend naar mij opstelt.
    Ik kan me voorstellen dat dit niet voor iedereen is weggelegd.
    Nu klim ik langzamerhand weer uit een diep dal: natuurlijk heb ik mijn terugvallen, zeker met mijn veertigurige werkweek, maar de ruimte die werkgever en collega’s mij geven helpen mij enorm.Door aan het werk te blijven verval ik niet in piekeren (wat ik in rust dus veel doe)en het helpt mij uit mijn hoofd te blijven. Wat ik heb geleerd is niet alles klakkeloos aan te nemen van professionals: ik heb er bewust voor gekozen om niet structureel oxazepam te slikken (alleen bij nood) en heb geweigerd propolol te slikken.rust en regelmaat en onder mensen zijn helpen mij. Daarnaast heb ik geleerd mijn emoties en angsten uit te spreken, dit helpt me steeds meer en hier lag een groot deel van mijn problemen. emoties binnenhouden werkte bij mij als vergif. Daarnaast begin ik over twee weken met een coaching traject, wederom vanuit mijn werkgever, waardoor ik mijn denkwijze hopelijk weet te veranderen en beter kan omgaan met mijn perfectionisme, verantwoordelijkheidsgevoel en hooggevoeligheid (erg handig die combinatie) Ik zie hier erg naar uit:een psycholoog heeft mij vorig jaar ook wat handvatten gegeven maar het nadeel hiervan vind ik dat er vooral naar het verleden wordt gekeken en minder naar waar je naartoe wilt. Daarnaast heb ik psychosomatische therapie gevolgd voor mijn paniekaanvallen en angsten: nadeel is dat als je een beetje slim bent dit eigenlijk ook wel weet en mindfulness is wel het laatste waar ik me op kon richten, ik kon niet eens een artikel lezen. Als laatste heb ik alternatieve therapie en acupuntuur geprobeerd.Dit hielp wat aan de symptomen te doen maar de werkelijke oorzaak ligt bij mijzelf en de enige die dat kan veranderen ben ik zelf…

    • Hoi Dana,

      Fijn om je verhaal te lezen. Ze hebben bij mij een paar weken geleden ook een burn out vast gesteld. Ik heb daarop ook besloten om te blijven werken (24uur) omdat dat me afleiding bied. Ik werd de laatste tijd onzeker omdat ik veel lees dat mensen een tijd thuis zitten. Waardoor ik steeds meer ging denken of dat de juiste keuze wel was. Maar ik zie het echt niet zitten om thuis te zitten, word al onrustig als ik eraan denk. Ik hoop binnenkort ook te gaan starten met een coachings traject. Ben benieuwd hoe dat gaat bevallen.

  10. Ik zit nu in de burn-out fase en hoop die double dip niet mee te maken. Ik zie wel in dat er dingen echt moeten veranderen. Het enige lastige aan mijn situatie vind ik dat 1 van de dingen waar ik stress van krijg, één van mijn kindjes is, die een erg lange, heftige peuterpubertijd doormaakt. Mentaal heb ik het wel redelijk weer op een rijtje maar door de gespannenheid kan ik niet goed slapen en dit houdt de lage energie/vermoeidheid in stand. Elke nacht hoop ik dat het beter zal gaan maar er zit maar een enkele goede nacht tussen. Slaapmiddelen wil ik niet aan.

    Bedankt voor je duidelijke tekst!

  11. Wat een herkenbaar verhaal, ook de reacties. Ik ben helaas zo iemand die een ‘doorzetter’ was, en uiteindelijk in een burnout terechtkwam en – hardleers, maar kennelijk had ik het nodig – ook die doubledip kreeg. Uiteindelijk ben ik van oktober 2006 tot en met februari 2012 (dus bijna zes jaar) aan het worstelen geweest. Ik heb hard moeten vechten om te herstellen, net als iedereen. En voor niet iedereen zal hetzelfde werken. In het begin hebben antidepressiva voorkomen dat ik er een einde aan maakte. Natuurlijk moet je voorzichtig zijn met medicatie, maar als ‘noodstopper’ ben ik nog altijd dankbaar dat ik het toen ben gaan slikken. De wereld wordt er niet ineens roze van, maar wel minder zwart. Daarna heb ik veel gehad aan Running Therapie. En aan gedragstherapie. En het uiteindelijke zetje dat maakte dat ik ‘ineens’ beter werd, was een training waarin ik leerde mijn innerlijke criticus nou eindelijk een af te werpen en mezelf gewoon ‘goed genoeg’ en ‘leuk genoeg’ en ‘aardig genoeg’ te gaan vinden. En niet het uiterste van mezelf te verwachten. Mezelf met compassie te beoordelen, net zoals ik anderen altijd met begrip en compassie tegemoet treed.
    Ik weet dat ik alert moet blijven, want gewoontegedrag van veertig jaar krijg je niet eventjes in een paar jaar tijd veranderd, maar ik kan wel zeggen dat ik het achteraf als heel verrijkend heb ervaren. Ik had de les liever geleerd zonder al die pijn en wanhoop, maar kennelijk kon ik het alleen zo leren. En nee, ik word nooit meer de oude. Maar dat geeft niet, want ik ben met genoegen een nieuwe ik :-).

  12. Tranen over mijn wangen als ik lees wat Ursela schrijft..zwaar er doorheen zit ik terug bij af want in 2000 ook in zo een fase terecht gekomen, door pijn overspannen , problemen etc. Het vooral niet gehoord worden frustreert mij het meest ik kan gewoon niet meer maar ik moet wel steeds die continue druk maakt dat ik nu 15 jaar later me precies zo voel als toe… waar moet ik heen wat moet ik doen? ik geef mijn kind alles wat ik mijn krachten ligt en nog stort ik in tranen waar mijn kind bij is, schuldgevoel falend als moeder , want hoe zal hij hierdoor straks een knauw krijgen? Overmand door het gevoel niet vooruit te komen word ik met de dag depressiever. Hulp heb ik al maar het schiet niet op, want mijn gevoel veranderd niet omdat alles vooral gericht is op je kunnen en je kracht maar op dit moment zit er gewoon niets meer in. e koek is op ik wil rust maar hoe? want heb geen vangnet als in familie of vrienden. Moet ik dan bij vreemde aankloppen met als kans dat ik in een moelen belandt waar ik niet in wil zitten met mijn kind? steeds het gevoel van dei enorme druk het niet kunnen loslaten / er aan toe kunnen geven.

    Sinds een jaar heb ik de diagnose fibromyalgie? maar is dit het wel? ik wil alles uitsluiten omdat ik in mijn beleving steeds slechter wordt. Veel hoofdpijnen slechter zicht op dat soort momenten en niet meewerkende ledematen. Maar ook vooral omdat ik alleen ben met mijn kind en ik duidelijkheid wil wat betreft mij gezondheid en mijn kunnen. Zucht ik heb alle trajecten wel zo een beetje gehad…iemand nog tip voor mij?

  13. ik weet het niet, ik weet het niet lieve mensen. We zullen zien hoe het afloopt Want als het niet zonder kan dan is er 1 manier; met 🙁

  14. Ook voor mij is er veel herkenbaars. Ikzelf heb momenteel het meest last van een te vol hoofd, dus (flarden van) gedachten die in je hoofd heen en weer springen. En een geheugen dat er een geheel eigen wijze van acteren op na lijkt te houden en mij regelmatig in mijn hemd laat staan, omdat ik ergens geen antwoord op weet. Dat kunnen de meest simpele dingen zijn, zoals woorden of namen. Herkent iemand dit? En het zou ook heel fijn zijn als iemand weet of dit blijvend is of dat het zich weer herstelt. Alvast bedankt voor het delen en heel veel sterkte voor een ieder.

    • Ik herken dit heel goed. Soms de simpelste woorden of namen en toch moet ik vaak echt nadenken hoe die dungen heten, vreselijk vind ik dat. Of constant vergeten wat ik nu eigenlijk ging doen en zo uiteindelijk 5 keer naar diezelfde plaats moeten gaan omdat ik het steeds weer vergeet. Ik kan in mijn gedachten en doen ook van het een naar het andere springen zonder iets af te werken. Nee mijn geheugen en concentratie zijn een regelrechte ramp, mijn hoofd tolt, en dat voor iemand die altijd zo perfect gecontroleerd was. Ik sta nog in het begin van alles maar hoop dat dit vlug over gaat.

  15. Herkenbaar en ik denk dat ik in de laatste fase verkeer. Ik heb stress altijd genegeerd en vond het zelfs lekker om altijd de volle 100% te geven op mijn werk. Bijna geen tijd voor ontspanning. Nu heb ik sinds kort last van paniek aanvallen. Eerste keer schrok ik me rot en dacht ik dat ik een hart aanval kreeg. Pijn in de borst, hartkloppingen, duizelig, geen gevoel in mijn linker been. Allemaal syptomen die je ook terug ziet bij een toeval. Eerste hulp gaf aan dat er niks aan de hand was met hard, bloeddruk enz. Kreeg de vraag of ik me zorgen maakte? Ja over vele dingen. Nu de energie niet meer om te werken, sleep me door de dag heen. Afgelopen vrijdag maar contact gezocht met een psycholoog. Wil dit echt heel gauw oplossen en mijn leven weer op de rit krijgen.

  16. Klopt precies!

    Al jaren wist ik dat ik niet goed bezig was. Veel werken en heel veel energie verdoen met piekeren en alles te perfect doen. Overal aan ergeren en denken dat jij de wereld kunt veranderen. Een ander altijd naar zijn zin maken en zelf het rotgevoel opkroppen. Pff. In mijn vakantie ging het helemaal mis. Had al wel wat ziekenhuis ervaringen gehad maar dit is toch echt met stip nummer 1 als het om klotenzooi gaat!

    Hier moet echt meer aandacht aan gegeven worden want dit wordt echt onderschat. Iemand die een arm gebroken heeft krijgt de aandacht wel! Nu een dik half jaar bij de deur en na mijn gesprek met de uwv arts werd het nog erger. Ze wouden me niet een ziektewetuitkering geven omdat ik gewoon kon werken vonden ze . Pfff nog meer elende…kwam in de ww en moest solliciteren etc.
    Nog meer stress en druk…

    Langzaam krabbel ik wat op maar heb nog steeds mijn slechte dagen..Binnekort wil ik weer 3 dagen beginnen. Kijken hoe het gaat. Zijn wel weer dagen van 6 tot 6. dus 3 x 12 uur. Als ik dan merk dat het misgaat zoek ik ander werk.

    Ik wil dit nooooit weer hebben! Iedereen succes en beterschap.

  17. Beste mensen, zo herkenbaar en toch ook zo verschillend. Nadat ik dacht dat ik omhoog aan het krabbelen was ben ik van de een op de andere dag volkomen ingestort en verplicht gestopt met werken. Het is op en moet nog een manier vinden om hier uit te komen. Heb wel een leuke column gevonden van Jeffrey Wijnberg “genezen van overspannenheid. Van 26 september 2007. Heb het uitgeprint en in mijn tas gestopt als het me allemaal weer te zwaar valt. Ik kan de link niet doorgeven maar zoek het op en print het ook uit voor jezelf

  18. Zo goed dit allemaal te lezen, te weten dat je niet alleen bent … Ook ik heb een paar dagen geleden te horen gekregen dat ik burn out was en dit na de afgelopen 2 jaar al verschillende keren huilend bij de dokter te zitten, emotioneel en fysiek moe. Elke keer dacht ik … Een weekje rust en dat komt wel goed, ging ik weer werken maar na een tijd voelde ik me weer zo moe. Alle energie naar het werk opdat ze het daar toch maar niet zouden merken dat ik moe was, ik eigenlijk niet zo goed meer presteerde, alles veel meer tijd nam, ik nieuwe dingen maar niet onder de knie kreeg. Tegen ik thuis kwas was ik uitgeput en vaak niet meer te genieten, vaak werd ik kwaad voor niets en stond het huilen me dichter dan het lachen. Slapen ging ook niet meer zo goed, hele vergaderingen, mails en rapporten maakte in snachts in mijn gedachten, perfect waren ze tot ik ze de dag erop op papier wou zetten en dit niet wou lukken, nat in het zweet werd ik soms wakker totaal in paniek.
    Als ik mezelf in de spiegel bekeek viel me op dat mijn ogen zo vermoeid stonden en niet meer straalden zoals voorheen, ik ergerde me voortdurend aan dit zicht.

    Nu zit ik dus thuis, heb ik volgende week afspraak bij een psychiator, dat heeft de huisdokter me verplicht, het is genoeg geweest zei ze, denk aan jezelf en laat je werk even achter je, rust!
    Maar momenteel lukt me dat nog niet want ik voel me zo schuldig, laat mijn collegas achter met zoveel problemen, voel me zwak, voel me een profiteur en begin zelf te denken dat ik het me gewoon allemaal inbeeld, dat ik overdrijf want nu ik thuis zit valt een groot deel van die stress weg en och … Zo erg is het dan toch niet? Ik blijf maar ontkennen dat er een probleem is ook al voel ik wel dat ook nu mijn lichaam moe aanvoelt, mijn concentratie en geheugen vol gaten zit en ik smorgends moe wakker wordt.

    Ik hoop echt dat di vlug allemaal beter wordt, dat ik weer de persoon van vroeger kan zijn, vrolijk en opgewekt en niet steeds het gevoel heb dat er een last op mijn schouders ligt want verdorie … Ik het eigenlijk alles om gelukkig te zijn dus WAAROM ??

    • Hallo Ilse,

      Vervelend te horen dat je in deze situatie terecht gekomen bent.
      Ik hoop dat je met het juiste plan van aanpak weer goed hersteld en hopelijk weer jezelf kan zijn. Ga er echter wel van uit dat je ook wat aan de oorzaak zal moeten doen. Ik neem zomaar aan dat er privé geen oorzaken zijn, dus gooi ik het op je werk situatie. Als de werkdruk je teveel is zou ik je zeker aanraden in gesprek te gaan met je werkgever. Als je zelf geen signaal afgeeft zal deze er nooit bij stil staan dat er misschien een structureel probleem is met werk omstandigheden. Ga ook in gesprek met collega’s en probeer te achterhalen of die ook bepaalde problemen herkennen op de werkvloer. Ik persoonlijk liep tegen dezelfde muur aan. En omdat ik al een eerdere ervaring met een burnout had herkende ik de eerste signalen dat het niet goed met me ging. Ik heb toen een gesprek met mijn werkgever aangevraagd en hem gewaarschuwd dat ik zo niet langer door kon gaan. Hij schrok daar behoorlijk van en was zich al die tijd niet bewust dat de werkdruk bij mij zo hoog lag. Binnen anderhalve week was het probleem opgelost en is het niet zo ver gekomen dat mijn werkgever mij een aantal maanden kwijt was. Het kan nooit de bedoeling zijn dat je s’avonds of in je vrije weekend zo moe bent dat je privé nergens meer toe in staat bent. De juiste ballans tussen werk en privé ( ontspanning ) is erg belangrijk. Is de werkgever niet bereid iets te veranderen probeer dan voor jezelf de zaken te relativeren, je zegt in je verhaal al dat je je nu schuldig voelt tegenover je collega’s omdat deze nu met de problemen zitten. Zie het verhaal in een ander perspectief, je collega’s hebben geen problemen maar de werkgever. Hij is verantwoordelijk voor de arbeidsomstandigheden, en zal voor een oplossing moeten zorgen om de werkdruk op een normaal peil te krijgen. In het ergste geval is een andere collega de volgende die ziek thuis zit en zal het ziekte verzuim voorspelbaar snel oplopen.

      Sterkte met je herstel.

  19. Zo confronterend, maar ik denk bij mezelf…hoe kan ik t op zo’n jonge leeftijd krijgen. Heb altijd meer gedaan dan nu, ik word gek van alle twijfel. Betwijfel alles en voel me zo richtingsloos. Ik heb alle wind mee, maar ik weet niet of ik de juiste kant op vaar. En dat beangstigt me zo, ik die altijd zo zeker van haar zaak en doelen was!!
    Hoe kan ik hier zo snel mogelijk vanaf komen? Ik zit nu twee dagen thuis, maar dat maakt juist alles erger…voel me alleen maar dieper zinken.

    • Hoi Aya,

      Blijkbaar moest dit gebeuren, het feit dat je de eerste tijd je alleen maar slechter voelt is omdat je vanuit de gedwongen rust jezelf eindelijk laat voelen wat je lijf al tegen je aan het schreeuwen was.

      Ik zat 6 weken thuis en dacht dat ik wel lekker uitgeslapen was en ineens kreeg ik de moker tegen mijn hoofd. Paniekaanvallen, angst, onzekerheid en sarcastisch over alles wat me overkwam. Van gangmaker naar een zwart gat binnen een paar weken.

      Inmiddels ben ik een jaar verder en heb sinds een week mijn double-dip. Om moedeloos van te worden, het niet weten wat er dan veranderen moet! Niemand die het je kan vertellen, maar men begint zijn geduld te verliezen met mijn buien.

      Wat er ook gebeurd is, ik heb me weer mezelf gevoeld en dat geeft moed. Laat dit je niet uit het veld slaan en praat er veel over met een psycholoog (waar je je goed bij voelt, ik heb namelijk een half jaar met iemand gepraat waar ik niets van terugkreeg), eventueel je partner en je familie. Niemand ziet het namelijk aan je, maar laat weten dat je kwetsbaar bent, hoe moeilijk dat voor ons is (we hebben niet voor niets een burn-out ;)).

      Dit gaat over, al gaat het niet vanzelf en weet je niet wanneer. Heel veel succes!

    • Hoi,denk met je mee..Heb denk ook een Burn-out..Het is begonnen met hoge bloeddruk,al een aantal maanden..En allemaal maar blijven werken,24 uur per week,8 werkhuizen per week,om te poetsen.Werk bij de thuiszorg waar er nu een grote werkdruk heerst.Allemaal bezuinigingen,en inkorten van de werkuren..Dus ook stress vol.En bang als je ziek wordt,je je uren kwijt raakt,door een collega die uren te kort heeft..Plus dat het met mijn oudste zoon niet zo goed gaat.En ben nu momenteel 2 weken thuis in de ziektewet,met een slijmbeurs ontsteking,en een hoge bloeddruk van 200/95,voordat ik thuis kwam..En ben afgelopen donderdag een paar uur opgenomen geweest bij de eerte hulp met een bloeddruk van 220/110,die ik met controle bij mijn huisarts had,die donderdag..Ben nu weer tuis,met een dubbele dossis bloeddruk tabletten,en a.s dinsdag even afspraak maken voor controle huisarts of de druk nu gezakt is..Het was gezakt toen ik donderdag na een paar uur op de eerste hulp heb elegen,naar 189/85,dus mocht ik naar huis,rust houden..Na nog geen 1 dag thuis te hebben gezeten van mijn ziektewet,moest ik al op t matje komen bij het verzuimteam op mijn werk! Leek wel een kruisverhoor!En begrip hebben ze niet! Nu nog niet,a.s dinsdag weer bellen nadat ik bij de huisarts ben geweest,voor controle.En gelukkig heb ik mijn huisarts achter mijn staan,en die zegt naar je lichaam luisteren!!!!.En een afspraak met de bedrijfarts gaan maken..Ze moeten niet zo pussen!!! De thuiszorg!! Dus even afwachten van a,
      .s dinsdag,of mijn bloeddruk is gezakt,en welke stappen wat we verder gaan ondernemen,om uit mijn Burn-out te komen..

  20. Hallo allemaal,

    ik heb met veel herkenning de diverse verhalen gelezen.
    Ik ben op jone leeftijd ook in een burnout terecht gekomen. Maar dit is heel lang geleden geweest zo rond 1996 als ik het mij nog goed kan herinneren. Naar mijn idee is dat overspannenheid of een burnout echt een ziekte is die de laatste jaren meer wordt erkend. Ik was toen het mij persoonlijk overkwam nog een dertiger die voorheen energie had voor 10. Maakte altijd lange dagen op het werk. Overwerk was meer routine dan uitzondering, en voor mijn gevoel kon ik de hele wereld aan. Echter op een dag zomaar uit het niets ging het kaarsje uit. Ik begreep er helemaal niets van. Wat in vredes naam was er aan de hand. Ik heb me uiteindelijk ziek moeten melden en ben maanden uit de roulatie geweest ik kon echt helemaal niets meer. Als ik terug kijk naar die periode en op hoe de ARBO dienst mijn klachten beoordeelde kan ik nog steeds boos worden. Ik werd weg gezet als een aansteller en moest het zo snel mogelijk als een soort therapie maar weer proberen met werken. Ik stortte voor de ogen van de ARBO medewerker verder in elkaar en kreeg al snel in de gaten dat de man totaal geen raad wist wat hij met mij aan moest. Alleen de gedachte om weer aan het werk te moeten vervulde mij met een gevoel van paniek, want dat kon ik domweg niet. Ben uiteindelijk 6 maanden thuis geweest om enigszins te herstellen. In die jaren was er nog niet het inzicht wat men hedendaags heeft met allerlei behandel methodes.
    Ik heb altijd gezegd, had ik toen maar mijn been gebroken of iets dergelijks want dan kunnen de mensen zien dat ik iets mankeert.

    Het heeft uiteindelijk ruim anderhalf jaar geduurd voordat ik enigszins uit het dal gekropen was, en de “oude” ik weer een beetje zijn gezicht liet zien. Wat ik geleerd heb in de jaren erna is dat het type persoon dat je bent mede bepalend is voor het feit hoe gevoelig je bent voor overspannenheid of het oplopen van een burnout. Ik had en heb nog steeds een heel groot gevoel van verantwoordelijkheid thuis , maar vooral ook op het werk. Ik ben perfectionistisch oftewel ik doe het goed of anders helemaal niet. Ik heb ook altijd moeite gehad met het nee zeggen, omdat ik het altijd fijn vond om mensen het naar hun zin te maken privé en op mijn werk. Op het vlak van nee kunnen zeggen heb ik inmiddels een hoop geleerd. Ik kreeg andere inzichten en zag in dat er ook vaak vanwege mijn te soepele opstelling mensen misbruik van mij maakte. Ze dachten vaak van dat klusje doet hij wel even voor me, of ik heb er zelf geen zin in , maar hem kan ik wel voor het wagentje spannen. Het is een lange en moeilijke leerweg geweest en in dat opzicht ben ik heel erg veranderd. Ik merkte in het dagelijks leven dat mensen echt geen hekel aan je krijgen als je ze een keer nee verkoopt. Ik merkte ook dat mensen wat terug houdend werden om continu beroep op me te doen, zodat ik meer aan mijn eigen dingen toe kwam.
    Ik kwam erachter dat ik wat egocentrischer moest worden en niet over me heen moet laten lopen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, want ik ben een aantal jaren erna in 2003 wederom overspannen thuis komen te zitten. Die periode was niet zo heftig als ervoor, maar zette me meteen weer met beide benen op de grond. Ook nu moet ik blijven waken dat ik niet weer in dezelfde valkuil val, omdat het nu eenmaal het aard van het beestje is. Oftewel het blijft een continu proces waarbij je merkt dat iedere situatie die je in het leven tegenkomt een beroep op je opgedane ervaringen blijft doen.

    Ook ben ik van mening dat de moderne tijdgeest een oorzaak is van de vele problemen met stress, overspannenheid of een burnout. Jongeren van onder de 30 komen steeds vaker in de problemen. Kunnen slecht omgaan met tegenslagen en hebben het gevoel dat de huidige maatschappij steeds hogere verwachtingen van hun hebben. Overal om je heen hoor je dezelfde verhalen. Bedrijven verkeren in een bezuinigingsroes en door reorganisaties moet hetzelfde werk met minder mensen verzet worden. Ik merk dat ook dagelijks op mijn werk. Als je niet sterk in je schoenen staat en daarnaast de karakter eigenschappen heb die ik eerder in het verhaal beschreven heb ga je uiteindelijk voor de bijl. Tegenwoordig ben ik een stuk makkelijker geworden. Ik probeer mijn werk goed te doen, maar als de tijdsdruk te hoog is dan maar iets minder perfect. Als mijn baas gaat klagen is het zijn probleem ik ben niet verantwoordelijk voor zijn beleid. Oftewel ik heb in al die jaren de dingen goed leren relativeren, en ja vaak moet ik mezelf soms die bekende spiegel voorhouden. Het heeft zonder meer ook met je opvoeding te maken en dat krijg je eigenlijk niet zomaar uit je systeem. Ik leef nu bewuster en probeer een juiste balans te behouden tussen werk en privé. In het dagelijks leven kom ik nu nog na al die jaren obstakels tegen die mij verleiden om weer in de bekende valkuil te vallen. Echter ik ben na al die jaren uiteindelijk wijzer geworden en beter bestand tegen die obstakels. Men zegt dat je er vaker weer sterker uit komt. Dat is zeker waar je leert omgaan met bepaalde situaties, en probeert indien mogelijk bepaalde zaken om te buigen zodat je er prettig bij blijft voelen. Dit ombuigen of anders gezegd , het ondernemen of het aanpakken van problemen valt in het begin niet mee. Maar uiteindelijk gaat het je steeds makkelijker af om assertiever te worden. Heb ik bepaalde dingen niet in de hand of kan ik er geen invloed op uitoefenen dan kan ik dat nu makkelijker opzij schuiven als voorheen. Ben ik weer dezelfde persoon zoals ik voor mijn eerste burnout was? Nee ik heb wel het idee dat ik mentaal een ander mens geworden ben, voor mij is in het dagelijks leven de angst nog steeds aanwezig weer in dezelfde negatieve spiraal te komen. Die angst is niet erg, het houd me scherp ,ik zal me altijd bewust moeten blijven te waken om niet in herhaling te vallen.

  21. hoi lezers
    ik voel me de laatste tijd erg verdrietig en eenzaam
    ik heb overgewicht en het lukt niet om af te vallen
    niemand die begrijpt hoe ik me voel
    dan eet ik juist veel inplaats van veel bewegen
    mijn broers maken er steeds flauwe grappen over
    ik heb weinig vrienden die mij steunen en waar ik mee kan praten
    ik voel me soms dan zo rot dat ik liever weg wil.
    niemand waarvoor ik wil blijven
    ik heb weinig zelfvertrouwen en ik heb een lastige periode
    dan maak ik niks meer mee in het leven
    en is het leven dan zo saai
    wie kan mij helpen

    groeten simoon

  22. Hallo,

    Wat zijn sommige verhalen herkenbaar…

    Vorig jaar rond deze tijd ben ik met allerlei klachten naar de huisarts gegaan; piekeren, niet kunnen slapen, spannings gevoel in de buik, veel huilen, eenzaam voelen, last van nek en schouders. Heb altijd heel veel moeitie om “nee” te zeggen tegen anderen, wil nooit iemand teleurstellen.
    Toen doorverwezen naar een psycholoog, ik wilde zo gauw mogelijk weer “mezelf” zijn (ik weet nu dat het echt de tijd nodig heeft).

    Ben op het werk toen halve dagen gaan werken en via de Arboeen schema gemaakt om het weer langzaamaan op te gaan bouwen. Sinds mei dit jaar pas weer hele dagen aan het werk, ik voelde me weer stukken beter en had weer energie om hele dagen te werken.

    Sinds begin juli merk ik weer dat mijn benen soms oververmoeid zijn, weet niet “waar ik er dan mee heen moet”. Ook mijn darmen begon ik weer meer last van te krijgen, soms duizelig en wat wazig zien in de ochtend. Ik keek erg uit naar mijn vakantie, dacht dat het dan wel weer over zou gaan. En niets bleek minder waar, heb een heerlijke relaxte vakantie gehad. Daarna, nu sinds ongeveer 1,5 week merk ik weer zo veel lichamelijke klachten. Hoofdpijn, duizelig, slecht slapen, last van mijn darmen/maag, snel emotioneel, veel piekeren, oververmoeid gevoel en na het werk totaal geen energie meer hebben.

    Ben zo bang om weer helemaal in hetzelfde terug te vallen als vorig jaar. Wil ook niet weer opnieuw mijn vriend, ouders enz. Verdriet doen.

    Het voelt als een Double burn-out 🙁

    Hopelijk kan iemand mij advies geven….

    Groetjes, Meis

  23. Wie weet raad en kan me helpen?

    Ik heb zojuist een goede vriendin gesproken die van te voren aangaf dat ze mogelijk niet in staat was om lang te telefoneren.

    Alhoewel ze mentaal sterker was geworden gaf ze aan dat ze vrijwel niets kan en mede afhankelijk is van de thuiszorg (gewrichten zitten vast). Ze klonk boos over het feit dat haar lichamelijke klachten onvoldoende serieus waren genomen tijdens haar (burn-out) therapie met deze (maandenlange) klachten als resultaat. Zeg maar, mentaal sterker maar een lichaam dat nu vrijwel niets meer kan. Dat voor iemand die 36 jaar is!

    Na enkele minuten gepraat te hebben vroeg ze hoe het met mij was aangezien bij mij een ernstige ziekte recentelijk is gediagnosticeerd. Echter nog geen minuut later gaf ze aan dat ze moest stoppen en al stotterend verbrak ze de verbinding.

    Omdat ik zelf niet weet hoe een Burnout voelt, kan ik me evenmin heel slecht verplaatsen in hoe mijn vriendin zich nu zal voelen? Ik zou het heel vervelend vinden dat ze zich nu schuldig voelt omdat ze niet de kracht had om mijn verhaal te horen en nu mogelijk nog dieper in de put zit?

    Van mijn kant zie ik het als een teken van dapperheid dat ze de verbinding beëindigde alhoewel geschrokken ben van de ernst van de situatie. Totale gesprek duurde overigens minder dan 10 minuten.

    Wie kan beschrijven hoe ze zich heeft gevoeld en mogelijk nu voelt? Wat kan ik doen om haar beter te laten voelen?

    Dank voor het meedenken!

  24. Beste Joop, wat ik vanuit mijn eigen ervaring kan zeggen is dat de overbelasting heel erg groot is waarschijnlijk waardoor ze geen informatie meer kan verwerken. Een gesprek voeren is daarom heel erg moeilijk en ze zal na 10 minuten vermoedelijk een waas voor haar ogen zien en het gesprek niet meer kunnen volgen. Rust is het enige wat helpt. Wellicht met medicatie? Bij mij persoonlijk heeft Body Stress Release geholpen om de stress uit mijn lichaam te krijgen en de fysieke klachten te verminderen. Door de hoge spierspanning in het lichaam krijg je de meest vreemde klachten.

    Een bezoek aan een huisarts is in deze ernst natuurlijk altijd het eerste wat je moet doen.

  25. Wat een openbaring is deze website zeg. Ik zit volop in een depressie of burn-out, ben al 2x eerder zwaar overspannen geweest. Ditmaal is het erger, ik herken ook 90% van alle symptonen. Waar ik vooral tegenaan loop is het verlangen van begrip en een schuldgevoel dat ik niet in staat ben om te werken. Alle klachten verlopen ook met ups en downs en dat is voor de perfectionist onverteerbaar. Elke keer moet mijn familie erop wijzen dat ik gas moet terugnemen. Het leven is geen wedstrijd.

    Ik heb ook veel aan de tips die er op deze website staan. Dat mis ik nogal aan andere websites. Die staan vooral vol met symptonen, maar geen tips. Of het is erg karig beschreven.
    Koffie en zoetigheid staat bij mij iig even niet hoog op het lijstje.

    Groet,

    Ed de groot

  26. Even een vervolg op mijn voorgaande reaktie van 4 juni op dit artikel.
    ik ben uiteindelijk bij de psychiater geweest die heel duidelijk was, alle tekenen van burnout door aanslepende overbelasting. Ze was streng, iets wat ik nodig had, en scheef me meteen 5 maand thuis met als enige opdracht : RUST , iets wat voor mij heel moeilijk was.
    De eerste 2 maand viel ik veel zowel snachts als overdag, ik was moe. Daarna voelde ik me een aantal weken goed, ik ben erdoor dacht ik maar niet. Ik kreeg een terugval en had het gevoel weer aan het begin te staan, voelde me slecht, moe, moedeloos, zwak en huilde weer regelmatig. Nu gaat het weer bijna 2 weken iets beter, voel iets meer rust. Misschien ook omdat ik pas nu ook voor het eerst iets of wat wil aanvaarden dat ik deze tijd nodig heb, dat het nu even ‘ik’ tijd is.
    Het aanvaardingsproces was en is moeilijk voor mij. Heel lang, en soms nog steeds, probee ik er mezelf van te overtuigen dat er niets is, ontken ik alle signalen. Het is dan ook vaak mijn man die me erop moet wijzen dat het nog niet ok is.
    Ok het gaat nu iets beter maar ik ben er nog niet. Ik heb rust maar enkel als ik genoten heb van een goede nachtrust van zo’n 10u en ik overdag rustig kan vertoeven in mijn veilige huisomgeving. Niet dat het me niet lukt om buiten te komen zolang dat ik maar niet teveel moet luisteren of praten. Bezoekjes zijn dan ook vaak heel vermoeiend waardoor ik een onrust over me krijg, het lichaam begint te beven en ik een enorme stress voel. Ook concentratie gaat me niet af. Ik kan al wel wat dingen doen maar niet te lang, ik ben ook nog heel vlug moe. Lawaai en drukte is momenteel ook iets wat ik niet verdraag, ik wil rust !
    Ik besef dan ook dat werken er nog niet inzit en daar heb ik nu wel vrede mee genomen.
    Zoals mijn psychiater me al meermaals zei … Ik wou ik het begin te vlug gaan, ik gunde mezelf de tijd niet, wou het vooruit doen gaan, forceren, … Maar zo werk het duidelijk niet. Nu ik na al die tijd toch eindelijk tot dat inzicht ben gekomen, hoop ik dat ik nu stillaan kan gaan beteren.

  27. Hallo allemaal!

    Ik lees geïnteresseerd jullie reacties en verhalen. Helaas heb ik ook last van een burn-out ( of ben ik gezegend met een burn-out ?). Ik ben nu 1 jaar en 2 maanden ermee bezig en heb op dit moment mijn double dip. Of misschien wel triple dip. Ik herken de indeling van de fases , zeker weten.

    Het is heel lastig vind ik zelf. Het gaat een lange tijd weer ff goed met je en ineens komen allerlei klachten weer de kop opsteken tot dat je weer aan de grond zit. Want elke terugval is een zware tegenslag en laat je denken komt het ooit nog wel goed?
    Voor mij geldt ook dat ik feitelijk mededogenloos met mezelf omging. Mildheid blijkt de sleutel te zijn, maar hoe pas je die toe als je gewend bent door te ploeteren ? En dat doe ik niet eens voor mezelf, ik ben een alleenstaande moeder met een moeilijke tiener, dus ik moet wel, vind ik.
    Voor mij is nu de tijd van het reintegreren gekomen, tenminste mijn bedrijfsarts vind dat ik aan een tweede spoor traject goed zou doen. Dit omdat ik twee keer oprecht geprobeerd heb terug te keren in mijn eigen baan ( dit is een keer een half jaar gelukt en de tweede keer drie maanden met daarna weer langdurig uitval).
    Op zich had ik daar wel zin in, ik zit tenslotte met tussenpozen van werken nu al langer dan een jaar thuis en wil graag invulling aan mijn leven geven en bezig zijn, op een positieve manier. Het ging ook goed met me, ik dacht het lichamelijk en psychisch wel aan te kunnen.
    Sinds dit traject echter in gang is gezet, sta ik immens onder druk en heb ik paniekklachten en steken allerlei lichamelijke klachten weer de kop op, voor mij kwam dat compleet als een verrassing.
    Het lijkt alsof er allerlei blokkades zijn die dit tegen willen houden, ik ontwikkel angsten voor de toekomst en denk in de gekste scenario’s, volgens mij allemaal uit angst voor de verandering.
    De druk is enorm hoog en ik ga er allemaal krampachtig mee om. Met allerlei lichsmelijke klachten en veel angstklachten als gevolg. Ik word er ‘gek’ van. Herkent iemand dit ?
    Volgende week start een coachingstraject om me te begeleiden, een arbeidspsycholoog heeft me dit aanbevolen en het solliciteren voorlopig gestaakt voor me, omdat hij ziet dat ik het zo echt niet trek.
    Ik wil zo graag verder en anders, maar ik weet echt niet waar ik moet beginnen en hoe ik op peil kom om het allemaal te kunnen handelen.
    Men zou een burn-out als een kans mogen zien, echter lukt me dat nog steeds niet goed. Ik heb cognitieve gedragstherapie een jaar gevolgd, dat gaf wel inzicht in bepaalde patronen. Toch hunker ik nog steeds naar de juiste manier van hulp, ik heb nog niet dat aan back up in mijn leven wat ik nodig heb om echt sterk weer de wereld in te gaan.

    Heeft iemand ideeën / ervaringen te delen/ aanbevelingen vwb hulp hoe ik hiermee om moet gaan om door dat laatste stuk doorheen te komen?

    Gr Susanne

    • ,lieve Susanne,

      Ik ben een christen die momenteel overspannen, burn out is
      Ik merk dat God en de kerk mij veel kracht geven
      Daar heb je veeeeel meer aan als mindfullness!
      Ga naar een kerk en je zult broers en zussen krijgen die er voor je zijn
      En ook God zal als een warme deken om je heen zijn en elke stap die je zet met je zijn!
      Mensen kunnen niet alleen door dit leven. Wij hebben onze Maker nodig, naast alle psychologen en therapeuten

      Dikke knuffel.
      Ik bid voor je nu

      • Ik herken dat. Ik haal ook veel kracht uit gebed, ik kan als het ware mij hart bij Hem uitstorten. Therapeuten, dokters, kunnen veel begrijpen en steun bieden(of soms ook niet) maar God ziet alles en begrijpt alles, want Hij is volmaakt. Dat voelt heel goed.

  28. Ik ben nu ruim een maand bezig met herstel. Op mindfullnessgebied een tip voor iedereen: de geleide meditaties van Dick de Ruiter (eenvoudig te vinden op You tube). Helpen mij op dit moment om niet te piekeren en ontspannen in te slapen. Als hulp bij een (opkomende) angstaanval heeft hij ook een erg goede meditatie om je interne kracht te ontdekken en in te zetten (Leven zonder angst).

    • Hallo allemaal, heb zelfs de moed niet gehad om alles te lezen, na een burn out van een jaar en ziekenuitkering , één dag gewerkt, meegelopen om alles weer onder de knie te krijgen, ben zorgkundige ,een hoopje ellende, zo voel ik mij,moe en nog eens moe,prikkelende pijn aan spieren moet morgen weer gaan werken. Gaat dat over? Is het normaal de eerste dagen na een burn out zo moe? Iemand ervaring? Weet niet meer wat ik moet doen,zou zo graag weer werken. Bedankt voor het lezen! Anita 58 jaar.

  29. Goede dag, ik heb een vraag en ben opzoek naar iemand waarbij ik in contact kan komen voor een specifieke vraag over burn out. En omgang voor een partner. Bij wie kan ik terecht?

  30. Jeetje lieve mensen. Ik schrik van sommige reacties. Maar o man ik herken ze. Laat ik je even uit te illusie halen. Het gaat niet snel over, je hebt je een half jaar of langer niet laden lijden door je lijf. Dus dit is de concequentie. Je gaat niet de vrolijke,gedreven,harde werknemer of persoon zijn het komende jaar/half jaar. Je gaat janken,slapen,spierpijn, krijgen. Je gaat verdwalen, namen vergeten, je gaat angst paniek aanvallen of depressie gevoelens krijgen. Echt reken er maar op. Ik zelf ben nu 7 maanden ziek. Nog elke dag een worsteling,opletten,acceptatie. Want het is niet makkelijk. Het duurt lang je hebt tijd nodig. Ieder mens is verschillend hier in, maar ik denk dat iedereen het erover eens is dat eruit komen 1000 maal zwaarder is dan hoe je er ongemerkt in bent gekropen. Je moet verandering accepteren. Je.kunt.Niet.door zoals je deed. Er moet wat veranderen hoe moeilijk dat ook is.

    Iedereen heel veel sterkte en beterschap

  31. ik zit nu op het randje van een burnout. Paniekaanvallen, moe, slecht slapen, boos, verdriet en alles doet pijn. En mijn vriend heeft geen idee wat ie met me aan moet. Want ik regel altijd alles, ik ben kostwinner, ik ben altijd sterk, etc. Maar nu even niet meer. En het valt zo tegen dat ik nu geen hulp van hem krijg. Misschien mag ik het niet verwachten maar wat zou ik graag even op hem willen leunen. Maar hij is alleen maar geërgerd en boos. Dat kan ik nu er niet bij hebben. Vandaag een deur zo hard dicht geknald dat het glas er uit sprong. En het laatste wat ik wil is ruzie maar ik trek het echt niet meer. Als ik de verhalen hier lees moet ik er aan toe gaan geven. Ik geloof niet dat ik al zo ver ben. Ik hoop nog dat het over gaat, al weet ik ergens wel beter. Ik ben een zelfstandig ondernemer. Geen idee hoe het moet met het geld als ik er lang uit ben. Ik heb een drukke opdracht waar ik toch ook niet zo maar uit kan stappen. Ik weet wel dat dit een opbouw van een jaar of 25 te hard werken en andere stress is. En de hele wereld denkt altijd dat ik alles wel red. Dat ik alles aan kan. Zal wel mijn eigen schuld zijn dat ik ze in die waan heb gelaten maar het voelt ook wel erg makkelijk: ik los het wel weer op… Maar nu niet meer denk ik. Ik ben nog op zoek naar een rustige ‘ cooling-down’. Ik hoop dat ik die vind…

  32. Ik heb een vraag over het gebruik van medicijnen bij burn out. Lichamelijk gezien ben ik redelijk fit. Alleen mentaal kan ik heel weinig hebben. Heel snel last van teveel prikkels en stress in nek/schouder/rug en hierdoor duizelig. Door een lage dosering medicijnen kan ik thuis weer redelijk functioneren. Echter drukte zoals verjaardagsfeesten, lang bezoek en werken vermoeid me nog enorm. Ik heb dan ongeveer 1,5 dag nodig om er weer wat bij te komen. Zolang willen en kunnen op 1 lijn ligt gaat het redelijk in rustige situaties zeg maar. Ik slaap weer goed en eet lekker daardoor knap je ook op. De vraag is nu of verhogen van medicijnen dan een oplossing is. Prikkels zullen hierdoor meer gedempt worden, maar naar mijn idee is dit symptoom bestrijding en zorgt niet voor een structurele oplossing. Kan iemand hier een goed antwoord op geven? Zonder lage dosering medicijnen kon ik bijna niks dus de keuze voor deze lage dosering daar sta ik achter. Maar nu. Naar mijn idee moet de rest aangepakt worden met therapie om herhaling in de toekomst te voorkomen. Ik zou graag een reactie van een ervaringsdeskundige willen hebben. Alvast bedankt!

  33. Ik was helaas 16 toen ik een burn-out moest ervaren. Ik heb 8 maanden thuisgezeten en kan nu bijna volledig naar school, maar mijn burn-out is zeker nog lang niet over! Ik ben nu 17 en erg voorzichtig. De klachten en het proces zijn enorm herkenbaar.
    Bedankt, door dit artikel begrijpen mijn leeftijdsgenoten mij ook beter.

  34. na het lezen van sommige verhalen ben ik er achter gekomen dat sommige nog niet weten wat een burnout is en ze ondershatten een burnout, want hoe kan je nou een burnout hebben en tog blijfen werken wat sommige hier vermelden, iemand die een burnout heeft die heeft ook angst aanvallen en leeft in het donker ook als de zon schijnt , je durft eens niet de gordijnen open temaken bang om gezien teworden, je durf niets meer in het verkeer je vlugt van mensen , je bent leeg uit, dus mensen die hier vertellen dat ze een burnout hebben en tog blijven werken ik ben ervan overtuigt u hebt geen burnout

  35. Beste Hakim, er is inderdaad wel eens spraakverwarring over. Er wordt al snel over een burnout gesproken terwijl het vaak om ‘overspannen’ gaat. De boodschap is echter natuurlijk wel hetzelfde, je kunt er alleen veel sneller van ‘genezen’.

  36. Beste Ronald ,
    Het verhaal komt mij heel bekend voor , na mijn eerste burnout van bijna twee jaar mede door een foute begeleiding en onbegrip van uit het bedrijf heeft het volgens mij zo lang geduurt tijdens deze periode heb ik niet goed aan mijn herstel kunnen werken , omdat er telkens wel iets was waar ik mijn energie in moest steken in verband met de wet poortwachter en mijn werkgever . En dan weer een andere functie. Op laatst ben ik na twee jaar overstag gegaan heb een nieuwe functie aanvaard hopende dat ik er dan weer boven op zou komen. In deze periode ben ik ook beter gemeld om dat anders het UWV in beeld zou komen voor de werkgever.
    En er waren zo veel zaken niet goed gegaan aan de kant van de werkgever dat ze dat liever niet deden , denk ik nu achter af. Na een paar maanden werken ben ik net zo als jij al beschreef weer verschrikkelijk onderuit gegaan .
    Met als resultaat dat ik weer maanden thuis zit.
    Maar ik mag en kan gelukkig weer gaan werken aan mijn reintergratie 3 x 4 uur per week.Maar nu komen er weer allemaal zaken op mijn pad wat mijn herstel weer niet ten goede komt.
    Ik heb nog geen uur gewerkt of er werd mij al mede gedeeld door een nieuwe medewerkster van pno ( drie dagen in dienst) dat de werkgever mij niet meer wil in mijn huidige functie . Zonder plan van aanpak of eventuele voorstellen wat er dan wel mogelijk is wordt er nu verwacht dat ik dinsdag ga starten. Ik zie het allemaal weer somber in en hoop dat ik hier sterk genoeg voor ben.

  37. Hallo allemaal, wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die zich zo voelt als ik me voel.
    3 jaar geleden heb ik een overspannen periode meegemaakt. Toen werd al duidelijk dat ik keihard voor mezelf ben en mijn grenzen niet duidelijk aan kan geven.

    5 weken terug na een lange periode na intens verdrietige periode waarin mijn moeder overleed durfde ik niet meer naar de winkel. Direct naar huisarts en psychologe…overspannen/burnout. Sinds verleden week 2 uurtjes per dag aan het werk om een ritme in de dag te hebben…maar nu vraag ik mezelf af waarom overkomt het mij nu weer….

    De vermoeidheid, lusteloosheid, paniek, lichamelijke kwalen van stress en huilbuien blijven. En ik wil weer shinen….maar vechten ertegen helpt niet. Acceptatie wel en dat is lastig om te accepteren. Zeker als je in de opvoeding leert “niet lullen maar poetsen” en “doe maar gewoon dan ben je al gek genoeg”.

    Na een goed gesprek met een vriendin werd mij duidelijk dat ik al zeker 2 jaar in een relatie zat die niet verliep zoals ik dat zou willen. En dat dit ook niet zou gaan gebeuren. Eigenlijk weer lang over mijn grenzen gegaan en het overlijden van mijn moeder was de druppel…mijn relatie is nu beëindigd en ik sta nu na 45 jaar aan het begin van alles.

    Vanaf kind zijnde deed ik wat mijn moeder mij vroeg, trouwde en deed wat mijn man zei…scheiding maar had mijn moeder nog om te volgen. Een nieuwe relatie en ook weer heel volgzaam opgesteld. Nu mijn moeder helaas is overleden en er geen man meer in mijn leven is heb ik niemand om te volgen. Heel eng maar leer nu om mezelf niet te veroordelen om Hoe ik was, want naast het volgzame was ik ook een lief mens. Wat ik nu aan mezelf vraag Is om de tijd te nemen om mezelf nu te leren kennen en invulling te geven.
    Dat gaat soms met ups en downs want ik wil te snel. Ik wil nu direct starten met alles en dat alles weer normaal is. Echter lichaam en geest hebben de afgelopen 2 jaar zo hard gestreden en die zijn nu moe. En er tegen vechten werkt niet, dat zie ik nu wel in.

    Ik heb goede dagen waar ik iets uit mijn handen krijg en er zijn dagen waarin ik niks doe omdat de energie er niet is en lusteloosheid er is. Ik probeer hier dan maar aan toe te geven want ertegen vechten werkt al helemaal niet.

  38. Pfff…. wat heftig om al jullie verhalen hier te lezen. En zo herkenbaar…
    Deze week heb ik bij mijn directeur gezeten omdat mijn werk me te veel is geworden. Waar ik vroeger goed mee om kan gaan baart me nu zo’n zorgen… slechte resultaten van de kinderen, ouders die op de stoep staan en verklaringen vragen die ik niet kan geven, zo verschrikkelijk veel (administratief) werk, taken die blijven liggen omdat ik na werktijd kapot ben en het allemaal niet af krijg, gesprekken die ik moet gaan voeren met ouders die onwerkelijke verwachtingen hebben, zowel van hun kinderen, en dus ook van mij.
    Ik kan het niet meer…. Ik ben bang om mijn mailbox te openen omdat ik weer mailtjes verwacht van ouders/collega’s/instanties waar ik niet aan kan voldoen…
    Thuiskomen en uitgeput zijn, geen zin meer in leuke dingen, pijntjes, ’s nachts wakker liggen en piekeren.
    Op het werk heb ik nu afgesproken dat ik alleen nog lesgeef, voor de rest doe ik voorlopig niets. Geen vergaderingen, geen extra taken, geen gespreksavond…. kijken of dat lucht geeft.

  39. Hoi allemaal
    Ik wordt op me werk door twee mensen veel gepest en bedreigt ze maken er gewoon een sport van ik heb ze al een tijd genegeerd maar begint nu steeds zwaarder te worden ik ben echt op .
    Ik denk dat ik aan de noodstop moet trekken want geestelijk ga ik er aan onderdoor maar zoek hulp wat kan ik het beste doen ?

  40. Hallo allemaal,
    In ben een jongen van 16. Mijn moeder (48) gedraagt zich de laatste tijd heel anders dan normaal. Ze wordt om de kleinste dingen boos, is erg wazig en afwezig en negeert serieuze vragen, door te zeggen ‘oh’, ‘oké’ of ‘dat kan’ en het gesprek daarmee te eindigen. Ik ben ook niet de enige die dit merkt, mijn vader, broertje en een aantal anderen in haar omgeving ook.

    Elke keer als ik haar hierover vraag, zegt ze dat ze vind dat het goed gaat, en negeert ze de vraag. Ze ziet niet dat ze zich anders gedraagt, of zegt gewoon ‘mensen verranderen nou eenmaal’.

    Hier is een voorbeeld: mijn vader vroeg mijn moeder of ze een eindje wou lopen, en ze zei ja. Na de wandeling was ze boos op pap, omdat ze eigenlijk niet wilde wandelen. En na een tijdje vergeleek ze het zelfs met ‘de hond uitlaten’ omdat ze een aantal honden had gezien.

    Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hoe moet ik hiermee omgaan?

    • Beste Bart, het is belangrijk dat je moeder hulp zoekt wanneer ze echt tegen dit soort problemen aanloopt. Daarom hebben we Bart in contact gebracht met het Stresscentrum om te kijken waar ze kunnen helpen.

  41. @Marc . Heb je dit al met je leidingevende besproken? Zo niet dan zou ik dit doen.

    Persoonlijk herken ik de 7 stappen vrijwel 100%.
    Ik zit momenteel in stap 7. Ik ben uitgevallen begin januari, heringetreden ergens begin maart om dat ik me op dat moment al 2 weken “goed voelde” en vanwege plichtsbesef wilde kijken wat voor impact de werkomgeving op mijn lichaam had. Na de 3 weken van 3 dagen van 4u en iedere dag knallende hoofdpijn ben ik terug uitgevallen omdat ik voornamelijk door die spanningshoofdpijn niet normaal functioneerde. Paracetamol etc werkt niet tegen mijn hoofdpijn dus het is vooral deze pijn ondergaan en hooen dat deze niet te lang blijft hangen. Dit is momenteel nog steeds een van de ergste klachten die ik heb en waar ik op dit moment nog geen oplossing voor heb gevonden.

    Iemand hier tips voor?

    Ik loop nu 4 maanden bij een psycholoog, heb me leren ontspannen en ben hier nog steeds lerende in want ontspannen is moeilijker dan iedereen denkt.
    Inmiddels ben ik me ook aan het inlezen in mindfulnes op aan raden van mijn ARBOarts, ja ik heb er wel een die naar me luisterde en me goede raad gaf en snapt dat ik nog niet kan gaan werken.

    Ik ben in ieder geval op zoek naar de sleutel tegen mijn hoofdpijn. Voor iemand die enkel hoofdpijn kende van een kater is dit echt killing en om gek van te worden want je functioneerd niet meer normaal en je bent sneller geïrriteerd aan kleine dingen waardoor je je weer gaat opjagen en nog meer hoofdpijn krijgt.

    Dus alle tips hiervoor zijn erg welkom.

    Mvg
    Wim

  42. Beste Wim,

    Herkenbaar. Bij mij kwam de hoofdpijn door spierspanningen. Het kan bijvoorbeeld heel goed uit je rug/nek/schouders komen. Je kan hiervoor naar de fysio, maar ik heb goede resultaten geboekt met Body Stress Release. Het klink ongelofelijk, maar na 2 behandelingen was ik van mijn hoofdpijn af. Kan natuurlijk toeval zijn, maar ik geloof er wel in. Laat je weten hoe het het afloopt?

  43. Herkenbaar artikel! Ik zit zelf in fase 7. Ik heb echter vaak last van stress, zonder dat ik een gebeurtenis kan noemen waardoor het wordt veroorzaakt. Ik voel mij prima en dan plots: stress! Ik vraag mij af hoe dat kan en hoe ik daar vanaf kom. Als ik weet dat er een stressvolle situatie aankomt, kan ik daar op anticiperen met tips en trucs die ik heb geleerd, maar deze stress komt voor mijn gevoel spontaan en dan slik ik weer dagen medicijnen om de pijn te verlichten.

  44. burnout hoeft niet aan jezelf te liggen ik ben compleet afgemat en burnedout door de overlast van mijn buren, de chronische stress die ze me geven, en de slaap die ze me afnemen, ik vind dat het strafbaar gesteld moet worden, ik vind dat het erkend moet worden maar dat is niet in het belang van de woningbouwcoorporatie, die geven me liever nog meer stress erbij, ik heb enorme schade en te moe om te verhuizen want dat kost ook energie en stress.

LAAT EEN REACTIE ACHTER